Een kind van 7 kijkt mee op jouw tablet en kent het verschil tussen een filmpje en een advertentie nog niet. Een kind van 12 maakt zelf accounts aan in games met chat. Zelfde kind, heel andere risico’s.

Het begint zelden met een naaktfoto, maar met een gewoon gesprek, soms wekenlang. Daarna komt de vraag om een beeld, en daarna de dreiging: stuur meer of betaal, anders verspreid ik het.

Vriendelijk, makkelijk, en met een beetje druk. Wie ja zegt tegen een geldezel-klusje krijgt het beloofde geld bijna nooit, en houdt wel de gevolgen.

Een foto gaat rond, een klasgenoot staat buiten de groepsapp, en je kind kijkt toe, zegt niets, en voelt dat het niet klopt.

Het is 23:30 en je dochter durft niet offline te gaan: een streak die niet mag breken, een story die ze gezien moet hebben, een feestje waar ze niet bij was.

Vier berichten, drie mechanismen: een verzonnen feit van een nep-expert, wantrouwen richting echte media, en een verkooppraatje vermomd als tip.

Drie trucs in vijf berichten: een aftelklok die haast maakt, druk vanuit de groep, en een prijs in nepgeld. 2.800 V-bucks is ruim 22 euro, maar dat voelt niet zo.

Drie reacties verder weet een vreemde het gezicht, de naam op de rugzak, de school, de juf en bijna de route naar huis. Niet omdat jij iets fout doet, maar omdat openbare informatie zich laat optellen.

Een kind chat ‘s nachts uren met een AI-chatbot met een vaste naam, raakt in paniek bij een update, en heeft steeds minder echte vrienden. Precies dit patroon ging in bekende gevallen aan een crisis vooraf.