Self-blame.
Het gevoel bij slachtoffers van online seksueel geweld dat zij zelf schuldig zijn (“ik had die foto niet moeten sturen”), een veelvoorkomende reactie die herstel vertraagt en melden uitstelt.
Korte definitie.
Het gevoel bij slachtoffers van online seksueel geweld dat zij zelf schuldig zijn (“ik had die foto niet moeten sturen”), een veelvoorkomende reactie die herstel vertraagt en melden uitstelt.
AchtergrondUitgebreide uitleg.
Self-blame is bij online-incidenten extra sterk omdat het slachtoffer vaak een actieve handeling deed (foto sturen, contact opnemen). Onderzoek toont dat 97,5% van sextortion-slachtoffers het niet meldt, vaak door schaamte en self-blame. Self-blame wordt actief versterkt door daders (“dit is jouw schuld dat je dit verstuurde”), door cultuur (“vraag je af waarom je dat deed”) en door eigen gedachten. Therapeutisch werk richt zich op het kantelen van het schuldperspectief.
HandelingsperspectiefVoor de professional.
Voor jeugdzorg en hulplijnen: validate gevoelens, maar plaats nooit de schuld bij het slachtoffer. Hanteer kernzin: “Een groomer is verantwoordelijk voor zijn keuzes, jij bent verantwoordelijk voor jouw herstel.” Voor school: agendeer in voorlichting zodat slachtoffers eerder durven melden.
In de woorden van een vriendVoor de jongere.
Je stuurde misschien iets dat je achteraf niet had moeten doen, maar dat maakt de dader niet onschuldig, schuld zit bij wie misbruikt, niet bij wie vertrouwde.
Hulplijn & meldpunt.
Niemand hoeft hier alleen mee om te gaan. Deze hulplijnen zijn gratis en bereikbaar, vandaag.
Verder lezen